Bu soruyu değerlendirmek için en uygun kavramlardan birisi organ bağışıdır. En acılı anınızda; dünyada hiçbirşeyin anlamı kalmadığını düşündüğünüz bir sırada bu bağışı yapabilmek, hiç kuşkusuz ki insan davranışlarının en yücesidir.
İyilik yapmanın belki de en açık karşılığıdır organ bağışı yapmak. Yaşamımızda davranışlarımızı yönlendiren itkelerin içinde en önemlilerinden birisi belli bir yarar ummaktır. İyilik yaparken bile bir yanımızla bu iyiliğin bize bir şekilde dönmesini umarız. Yaptığımız iyilikten karşımızdakinin ve diğer insanların bir şekilde haberdar olması ve bize borçlu hissetmesi karşı konulamaz bir istektir. Oysa ki bir davranışın tam anlamıyla iyilik sayılabilmesi için hiçbir şekilde karşılığının olmaması ve habersiz olması gerekir.
Cennete kavuşabilmeye yönelik bir Tanrı inancının bile kendisine hiçbir şey ifade etmediğini Yunus Emre şu dizelerinde ne güzel anlatmıştır.
Cennet cennet dedikleri
Bir kaç köşkle bir kaç huri
İsteyene ver anları
Bana seni gerek seni
İşte organ bağışlamak da bu denli yüce bir duygunun uzantısıdır. Doktorlardan devlete sisteme kadar pek çok kademede maddi çıkar elbetteki bulunacaktır. Sistemin yürümesi için bu kaçınılmaz. Ama organ bağışı kademesi bu aşamaların en yüce parçası olarak daima bu ulvi özelliğini koruyacaktır.
